Παραμεθόριος

Καταγράφοντας την Ιστορία της Χίου

Το Ρώσικο προξενείο την περίοδο της Σφαγής του 1822

Το Ρώσικο προξενείο την περίοδο της Σφαγής του 1822

Το αρχοντικό και το κτήμα που την περίοδο της Τουρκοκρατίς ήταν το προξενείο της Ρωσίας υπάρχει και είναι στον Κάμπο, στην οδό Χαλκούση στα Λιτσάκικα ανάμεσα στις ενορίες του Αγίου Γεωργίου Σταφυλά και της Παναγίας Παχειάς.
Είναι ένα από τα κτήματα που στο τεράστιο Μεγάλο Λιτσάκικο και πρόξενος ήταν ο Ευστράτιος Λιτσάκης, ο Στρατής όπως τον έλεγαν. Ο Στρατής είχε έλθει από την Αίγυπτο, ήταν δαιμόνιος επιχειρηματίας, αγόρασε όλα τα αρχοντικά και τα κτήματα όλης αυτής της μεγάλης περιοχής και δημιούργησε το Μεγάλο Λιτσάκικο . Ήταν τα κτήματα Κάππαρη, Γαλάτη, Βλαστού στη συνέχεια Σκυλίτση μετά Χουσεΐν Μπέη έπειτα Λευτέρη και τώρα Κώστα Λιτσάκη, Σκυλίτση «το Κανάκικο» Τσικάλα-Ροΐδη, Σκυλίτση-Λιτσάκη και τώρα του Στέφανου Παλιού όπου στεγάζεται η βιοτεχνία γλυκών του κουταλιού της «Θείας Ευαγγελίας» και και Σγούτα το ονομαζόμενο «των Σχολείων». Τεράστια περιοχή τα κτήματα αυτά στη συνέχεια περιήλθαν με κληρονομιές στα πολλά παιδιά του και τώρα στα εγγόνια του και τις οικογένειες τους.
Σύμφωνα με τον εγγονό του Παντελή και τη σύζυγο του Δέσποινα Λιτσάκη που με περιήγησε στο αρχοντικό και το κτήμα, ο παππούς Στρατής είχε πολλά παιδιά, πάρα πολλά χρήματα και ως παραγωγός πορτοκαλιών έκανε εξαγωγές στη Ρωσία. Εκεί απόκτησε καλές γνωριμίες και μεγάλη φήμη, με αποτέλεσμα να του δοθεί ο τίτλος του Πρόξενου της Ρωσίας στη Χίο. Προξενείο ήταν το σημερινό αρχοντικό Λιτσάκη στην οδό Χαλκούση δίπλα σε αυτό του Παντελή Λιτσάκη και απέναντι από το άλλο Λιτσάκικο, του Λευτέρη και τώρα του Κώστα και της συζύγου του Λουλουδιάς.
Χαρακτηριστικό του πλούτου του ήταν ότι όπως διηγείται η Δέσποινα Λιτσάκη κάθε Πρωτοχρονιά καλούσε στο αρχοντικό του όλες τις οικογένειες των παιδιών του, είχε μεγάλους πίθους γεμάτους χρυσές λίρες καλούσε τους πρωτότοκους γιούς των παιδιών του και τους έλεγε «πάρετε όσες μπορείτε μα πιάσετε με τα χεράκια σας»
Το αρχοντικό με τον ωραίο πύργο γκρεμίστηκε στο σεισμό του 1881, έμεινε μόνο το ισόγειο του και ένα μέρος του πρώτου ορόφου από την πλευρά το δρόμου, όπου σώζεται και ένα από τα χαγιάτια της εποχής αυτής.
Στο ισόγειο σώζονται κτίσματα και αρχιτεκτονικά μέλη τεράστιας αξίας.
Στο πρώην κτίριο του Ρώσικου Προξενείου τώρα μένουν οι τρείς οικογένειες της Μήτσας , της Τασίας Λιτσάκη και Καμπάνη – Λιτσάκη.

Το Ρώσικο προξενείο την περίοδο της Σφαγής του 1822

Το Ρώσικο προξενείο την περίοδο της Σφαγής του 1822

Το Ρώσικο προξενείο την περίοδο της Σφαγής του 1822

Next Post

Previous Post

Leave a Reply

© 2018 Παραμεθόριος

Theme by Anders Norén