Παραμεθόριος

Καταγράφοντας την Ιστορία της Χίου

ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΟΥ ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΡΟΝΤΑΔΟΥ

Η περιοχή του δρόμου που ανεβαίνουμε προς το Φαφαλίειο στάδιο, τις εγκαταστάσεις του Φ.Ο.Β και την εκκλησία του Αγ. Γεωργίου Βροντάδου έχει αλλάξει πολύ μετά τη δημιουργία του σταδίου και των πολιτιστικών εγκαταστάσεων Ακριβώς στην αρχή τουανατολικού πέτρινου τοιχίου του σταδίου, όπως ανεβαίνουμε το δρόμο του Αγίου Γεωργίου, υπάρχει ένα σχεδόν αθέατο πιά γεφύρι, που έπαιξε ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟ ρόλο στις μάχες της Απελευθέρωσης του 1912 στην τελική επίθεση για την κατάληψη του Αίπους. Αναφέρεται από το Γεώργιο Χωρέμη στα απομνημονεύματα του με τίτλο «Όσα ο ίδιος είδον» σελ. 128.
Η διερευνητική κατόπευση της περιοχής έχει ξεκινήσει και ο στρατός αναβαίνει προς το Αίπος.
«Με δύο στρατιώτας άρχισα ανερχόμενος το κάτω μέρος του δρόμου, το παρά τους πρόποδας του Αίπους. Ήτο εν καλή καταστάσει, αλλά όσον ανερχόμεθα ευρίσκομεν μέρη χαλασμένα, σχεδόν όμως παντού έμενεν αρκετό φάρδος οδού δια να διέλθη τηλεβόλον με την προφύλαξιν να διέρχεται επι ξύλων ή επι χονδρών σανίδων. Ευρίσκομεν και χονδρούς λίθους επι της οδού και οι οποίοι είχον πέσει απο υψηλότερα μέρη. Τούτους εκυλίομεν εις τας άκρας της οδού. Αφού ανήλθομεν εις το ήμιση ύψος εις απο τους ‘ανδρας επαραπονέθη ότι εκουράσθη Ενόησα ότι εφοβείτο να προχωρήσει και του είπον να καθίσει εις προφυλαγμένον μέρος και να περιμένει. Όλη η οδός ήτο εις κατάστασην που μας επετρέπετο να την μεταχειρισθώμεν.

ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΜΙΚΡΑ ΓΕΦΥΡΑ ΕΛΕΙΠΕ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΡΟΝΤΑΔΟΥ.

Το τμήμα τούτο της οδού δεν εχρησιμοποιείτο λόγω της ελλείψεως της γέφυρας και όλοι ηκολούθουν άλλην ημιονικήν οδόν. (Τη σημερινή που οδηγεί απο τη διασταύρωση προς τα Πραντούνικα, όπου τότε τελείωνε ο δρόμος πριν τον Αγιο Μακάριο και απο εκεί πήγανε αριστερά προς τα Βρυσάκια και ακολουθούσε την ανηφόρα έως το σημείο που άρχιζε ο παλιός Τούρκικος δρόμος).
– Αλλά, συνεχίζει ο Χωρέμης «δια να διέλθει τηλεβόλον και βλητοφόρα έπρεπε τούτο να διορθωθεί Επίσης επι του ιδίου τμήματος υπήρχον και αρκεταί τσικουδιαί αι οποίαι έπρεπε να κοπούν. Εζήτησα την βοήθειαν των πλησίον κατοικούντων και εντός δύο ωρών όλα τα δέντρα είχον κοπεί, ενώ άλλοι μεταβάντες εις την πόλην δια κάρων έφεραν τας σιδηράς δοκούς ακολούθως και τα ξύλα που είχον ανάγκην και εντός ελαχίστων ωρών και πριν γίνει νυξ ήσαν όλα τελειωμένα, και καλή γέφυρα ήτο έτοιμος. Όλα, άνδρες, ξύλα, σίδηρα, προσεφέροντο απο τους κατοίκους. Επιστρέψας εις Χώραν ενημέρωσα τον Συνταγματάρχην ότι η οδός ήτο έτοιμος. Ο Γεώργιος Μπεγάκης είχεν ειδοποιήσεις τους εις τα χωρία γνωστούς του και απο την επομένην ήρχισαν καταφθάνοντες χωρικοί.

Την 20ην Δεκεμβρίου είμεθα όλοι επι ποδός, άρχισε η τελική Γενική Επίθεσις. Ανεβαίνομεν τον δρόμον προς τον Αγ. Γεώργιο Βροντάδου και το Αίπος. Καθ’ οδόν συναντάμε τους χωρικούς και μας ακολουθούν Είμεθα πλησίον εις Άγιον Γεώργιον Βροντάδου και ακούμεν τρείς κανονιοβολισμούς της Μεκεδονίας. Η οδός του Αίπους ήτο πλήρης στρατιωτών ανερχόμενων και πολιτών οίτινες ανήρχοντο απο μονοπάτια. Μόλις ηκούσθησαν οι κανονιοβολισμοί έν ατελείωτον ζήτω ηκούσθη απο την πόλην έως την κορυφήν του Αίπους. Η οδός ήτο πλήρης και ακούωμεν όλους κραυγάζοντας, ακόμη και παιδιά και γυναίκες ηκολούθουν, αι γραίαι μας εράντιζον με αγιασμόν, μας ηύχοντο να επιστρέψωμεν νικηταί. Αι νεώτεραι έφερον στάμνας ύδατος δια τους άνδρας και άλλαι μετά πείσματος ηκολούθουν τα πολυβόλα, δια να τους δίδουν ύδωρ. Όλη αυτή η πορεία εφαίνετο ως μια μεγάλη πανήγυρις, μια μεγάλη διασκέδασις, τόση ήτο η ζωηρότης. (σ.σ: καταλαβαίνετε γιατί νικήσαμε τότε!)

ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΝ ΓΕΦΥΡΑΝ ΠΡΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

εσυνάντησαμεν τον Συνταγματάρχην ο οποίος ήθελε να ιδεί το τηλεβόλον και χωρικούς διερχόμενους και αρχίσαμεν την ανάβασιν του Αίπους Μετ’ ολίγον αφηρέθησαν οι ίπποι και οι χωρικοί δέσαντες χονδρά σχοινιά έσυρον τούτο το τηλεβόλο και το βλητοφόρον ξεχωριστά. Επειδή το πτύον του τηλεβόλου έβρισκεν επι του εδάφους και προσέκρουε, δύο χωρικοί εκάθησαν επι της κάνης και με το βάρος των έφεραν ισορροπία και η άνοδος ήτο ευκολοτέρα. Αλλά με όλην των την προθυμίαν ένεκα της κακής καταστάσεως της οδού εχρειάσθησαν δύο ώραι δια να ανέλθωμεν εις το Αίπος»

Είδατε ότι και το παραμικρό έχει σημασία στην ιστορία, Πόσοι και πόσοι δεν περνάμε απο το γεφύρι αυτό και στην ουσία δεν το παρατηρούμε, δεν το ξέρουμε, δεν ξέρουμε τί έγινε εκεί και όποσο σημαντική ήταν η επισκευή και η διέλευση του, αφού αλλιώς ήταν αδύνατο να περάσουν το τηλεβόλο και το βλητοφόρο που έγειραν την πλάστιγγα και μας έδωσαν τη νίκη εκεί, που μαζί με τις άλλες ανάγκασαν τελικά τον Τούρκικο στρατό να παραδοθεί;

Βέβαια, με την κατασκευή του Φαφαλίειου σταδίου το ρέμα μπαζώθηκε και σχεδόν εξαφανίστηκε στη δυτική περιοχή, όπως ανεβαίνουμε προς τον Αγ. Γεώργιο, αλλά ανατολικά εξακολουθεί να υπάρχει πιό φαρδύ. Το γεφύρι έχει γίνει ακόμη πιό μικρό. Πρέπει να σου το δείξουν για να καταλάβεις ότι περνάς απο πάνω.

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΛΟΙΠΟΝ, ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Ο Χωρέμης, προς τιμήν του δεν γράφει ότι τα οικονομικά έξοδα αγοράς των αναγκαίων υλικών για την κατασκευή της γέφυρας καλύφθηκαν από τον ίδιο. Το γράφουν οι απόγονοι του στο τέλος του βιβλίου.

Next Post

Previous Post

Leave a Reply

© 2018 Παραμεθόριος

Theme by Anders Norén